Jan Matejko - / 1838 - 1893 / , najwybitniejszy przedstawiciel polskiego malarstwa historycznego. Studiował w Krakowie następnie w Monachium i we Wiedniu. Był członkiem Towarzystwa Naukowego w Krakowie i dyrektorem Szkoły Sztuk Pięknych w Krakowie. W 1887 roku otrzymał tytuł Doktora Honoris Causa na Uniwersytecie Jagiellońskim. Od połowy lat pięćdziesiątych Matejko tworzył  obrazy o tematyce historycznej głównie w opowiadające wydarzenia z historii dziejów ojczystych. Prace Jana Matejki to ogromne kompozycje o niezwykłej sile wyrazu, które cechuje ogromna dbałość o szczegóły. Wszystkie prace oparte są na ogromnej wiedzy historycznej poprzedzonej wnikliwymi studiami. Jan Matejko był  również najwybitniejszym portrecistą historycznym.

Józef Brandt - / 1841 - 1915 /, polski malarz, studiował w Paryżu a od 1862 roku w Monachium. Był  przywódca tzw. monachijskiej szkoły malarstwa polskiego. Tworzył głównie obrazy o tematyce kresowej, głównie kazacko - tatarskiej. Zainspirowany wojnami polsko - szwedzkimi Brandt namalował wiele obrazów związanych z tymi wydarzeniami. Twórczość jego cechuje realizm, swobodne ujecie tematu, mistrzowskie oddanie ruchu, zwłaszcza koni. Józef Brandt był mistrzem szczegółów. Jego obrazy utrzymane są głównie w brunatnej barwie.

Stanisław Wyspiański - / 1869 - 1907 /, dramatopisarz, poeta, reformator, teatru, malarz. Studiował  na Krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych, Uniwersytecie Jagiellońskim oraz w Paryżu. Człowiek wszechstronnie uzdolniony. Ulubioną techniką plastyczną Wyspiańskiego były pastele. Wraz z J. Mehofferem i Janem Matejko był współautorem współpracował  przy projektowaniu witraży w kościołach krakowskich. W twórczości malarskiej przeważał portret. Wyspiański jest autorem wielu obrazów miasta Krakowa.

Juliusz Kossak - / 1824 - 1899 /, malarz, znakomity akwarelista. Podróżując po Wołyniu i Podolu malował najczęściej  stadniny koni i polowania. Przebywał w Warszawie, Paryżu i Monachium. W tym ostatnim zetknął się z Józefem Brandtem. Tematem jego prac pozostały konie. Juliusz Kossak znany jest z obrazów o charakterze batalistycznym i historycznym.

Wojciech Kossak - / 1857 - 1942 /, syn Juliusza. Studiował w Krakowie, Warszawie, Paryżu i Monachium. Jego twórczość ukształtowała się pod wpływem obrazów ojca oraz J. Brandta. Malował obrazy o charakterze batalistycznym i historycznym. Główne tematy to: wojny napoleońskie i Powstanie Listopadowe. Jego zdolność malowania koni zaowocowała niezwykłymi ich wizerunkami a w pewnym sensie stała się manierą.

Artur Grottger - / 1837 -1867 / rysownik i malarz. Jeden z czołowych przedstawicieli romantyzmu w malarstwie polskim. Odbył studia malarskie we Lwowie, Krakowie, Monachium i we Wiedniu. W roku 1866 wyjechał do Francji. Jego prace przedstawiają ważne tematy o charakterze patriotycznym i niepodległościowym. Ponadto Grottger brał na sztych: sceny z polowań, zaprzęgi, karykatury. Na szczególną uwagę zasługują  prace związane z Powstaniem Styczniowym.

Józef Chełmoński - / 1849 - 1914 /, studiował w Warszawie u Wojciecha Gersona i w Klasie Rysunkowej. W 1871-75 przebywał w Monachium, gdzie związał się z polską kolonią artystyczną, skupioną wokół Józefa Brandta i Maksymiliana Gierymskiego. W 1875-87 w Paryżu. Powrócił do Polski i w 1889 r. osiadł we wsi Kuklówka. Oryginalność i egzotyka obrazów Chełmońskiego zapewniły mu popularność oraz liczne zamówienia, które obniżyły poziom artystyczny wykonywanych płócien. Po powrocie do kraju ponowne zetknięcie Chełmońskiego z przyrodą (liczne podróze po Ukrainie i Podolu) wpłynęło na odrodzenie jego malarstwa.

Julian Fałat - / 1853 - 1929 /, Wykształcony w Krakowie i Monachium, odbył wiele artystycznych podróży. W 1866 przebywał u Radziwiłłów w Nieświeżu, a 1886-95 pracował w Berlinie na dworze przyszłego cesarza Wilhelma II. w 1895 został dyrektorem krakowskiej Szkoły Sztuk Pięknych, w 1900 zreorganizował ją do rangi akademii. Wierny realizmowi, wzbogaconemu o doświadczenia impresjonizmu, pozostawał bliski tradycji polskiego malarstwa krajobrazowego

Wojciech Gerson - / 1831 - 1901 /, Był przedstawicielem realizmu. Współzałożyciel Towarzystwa Zachęty Sztuk Pięknych (1860). 1872-96 profesor w warszawskiej Klasie Rysunkowej. W 1878 otrzymał tytuł profesora akademii petersburskiej.Tworzył głównie pejzaże (wiele tatrzańskich) oraz obrazy historyczne.

Maksymilian Gierymski - / 1846 - 1874 /, studiował w Warszawie w Klasie Rysunkowej i u Juliusza Kossaka oraz w Monachium (w akademii sztuk pięknych i w atelier F. Adama), gdzie przebywał od 1867. Był czołową postacią polskiego środowiska artystycznego tamże. Malował typowo polskie pejzaże oraz sceny figuralne w tle pejzażowym, sceny wojskowe (m.in. powstańcze), kostiumowe (z polowań w strojach z XVIII wieku) i obyczajowe z życia małych miasteczek polskich.  Ważną grupę stanowią obrazy związane z tematyką powstania styczniowego, w których Gierymski (uczestnik walk) stworzył inną, niż Artur Grottger, wizję artystyczą, opartą na realnych przeżyciach i obserwacji.

Jan Nepomucen Głowacki- / 1802 - 1847 /, Najwybitniejszy pejzażysta pierwszej połowy XIX wieku. Ksztalcił się w krakowskiej Szkole Sztuk Pięknych u Antoniego Brodowskiego i Józefa Peszki, następnie studiował w Pradze, Wiedniu, Monachium i Rzymie. Po powrocie do Krakowa uczył malarstwa i rysunku w Liceum św. Anny. Później został profesorem SSP. Malował widoki Tatr, okolic Krakowa.

Leopold Loeffler- / 1827 - 1898 /, studiował 1845-46 w Akademii wiedeńskiej u F.G. Waldmüllera, później w Paryżu i w Akademii monachijskiej. Po otrzymaniu w 1866 członkowstwa Akademii wiedeńskiej, Loeffler powrócił do Wiednia, intensywnie oddając się malarstwu historycznemu, także z dziejów Austrii. W 1877 Jan Matejko sciągnął Loefflera do kraju na profesora krakowskiej Szkoły Sztuk Pięknych. Malował początkowo niewielkie, drobiazgowo wykończone obrazy rodzajowe, później przeważały sentymentalne w nastroju kompozycje historyczne

Jacek Malczewski - / 1854 - 1929 /, jeden z głównych przedstawicieli Młodej Polski. Studiował w Krakowie w Szkole Sztuk Pięknych (m.in. u Jana Matejki) oraz w Ecole des Beaux-Arts w Paryżu. Od 1897 członek stowarzyszenia Sztuka. W latach 1897-1900 oraz 1912-21 profesor Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie. Początkowo tworzył wiejskie sceny rodzajowe. W latach 1882-95, nawiązując do twórczości Juliusza Słowackiego i Artura Grottgera wykonał wiele realistycznych obrazów o tematyce związanej z martyrologią po powstaniu styczniowym, odznaczających się brunatnym, monochromatycznym kolorytem. Około 1890 roku zwrócił się do symbolizmu, tworząc odrębny styl, łączący baśniowość i realizm, operując żywą gamą barwną o dysonansowych zestawieniach. W obrazach tych, pełnych nastroju smutku i zadumy, powracają metaforycznie ujęte treści patriotyczne i mistyczne, postaciom realnym towarzyszą często fauny, rusałki, aniołowie itp

Piotr Michałowski - / 1800 - 1855 /, główny przedstawiciel romantyzmu w malarstwie polskim. Studiował na uniwersytecie w Krakowie (1815-20) i w Getyndze (1821-23) nauki matematyczno-przyrodnicze, ekonomiczne i humanistyczne. 1823-30 kierował organizacją hutnictwa w Komisji Rządowej Przychodów i Skarbu w Warszawie. W czasie powstania listopadowego kierował produkcją broni i amunicji. Do 1932, w okresie twórczości amatorskiej, wykonywał głównie rysunki i akwarele pod wpływem Aleksandra Orłowskiego i C. J. Verneta. 1832-35 w Paryżu, gdzie uczył sięw pracowni N. T. Charleta i studiował w muzeach dzieła malarzy hiszpańskich (zwłaszcza Velazqueza), holenderskich i flamandzkich.   W studiach nad anatomią konia widoczny jest wpływ Th. Gericaulta. 1835 w Anglii, następnie wrócił do Krakowa, gdzie (1848-53) był prezesem Rady Administracyjnej. W tym czasie rozwinął w pełni twórczość artystyczną, a podczas częstych podróży zagranicznych - studia muzealne. Ze szczególnym zamiłowaniem rysował i malował (olejno i akwarelą) konie, zaprzęgi, dyliżanse, bydło domowe. Tworzył pełne dynamiki sceny batalistyczne z wojen napoleońskich (kilka wersji bitwy pod Somosierrą) i z powstania listopadowego. Bedąc pod urokiem postaci Napoleona malował wielokrotnie jego portret konny i rzeźbił projekt pomnika. Malował portrety wodzów, np. Stefana Czarnieckiego, Karola Kniaziewicza. Twórca realistycznych, pełnych głębokiego wyrazu, portretów rodziny (zwłaszcza dzieci) i przyjaciół oraz znakomitych studiów głów chłopskich. Wybitny kolorysta; jego kompozycje odznaczają się świtnym, śmiałym rysunkiem, syntetyczną formą i swobodą techniki malarskiej (operował szerokimi pociągnięciami pędzla). W twórczości Michałowskiego zaznaczyła się siła poetycznego odczucia natury i człowieka, dynamizm i żarliwość patrioty romantyka

Aleksander Orłowski - / 1777 - 1832 /, początkowo działał w Warszawie, w 1802 przeniósł się na stałe do Petersburga. Żywy temperament artysty sprawił, że czołowe miejsce w jego twórczości zajmowały rysunki, często o dużych walorach dokumentacyjnych. Rysował sceny z powstania kościuszkowskiego (w którym brał udział), motywy rodzajowe, karykatury.

January Suchodolski - / 1797 - 1875 /, w Korpusie Kadetów uczył się architektury u Z. Vogla i rysunku u S. Kurczyńskiego. W czynnej służbie wojskowej zajmował się amatorsko malarstwem. Pierwsze obrazy historyczne wystawił w 1825 roku. Brał udział w powstaniu listopadowym. W 1832 wyjechał do Rzymu i uczył się u H. Verneta. Od 1837 przebywał w Warszawie, skąd wyjeżdżał do Petersburga. Obrazy o tematyce napoleońskiej stanowią lepszą część jego spuścizny artystycznej

Jan Piotr Norblin de la Gourdaine ur. 15.07.1745 r w Misy-Faut-Yvone, zm. 23.02.1830 w Paryżu. Studia malarskie, które poprzedził samodzielną nauką rysunku, rozpoczął w Paryżu u F.Casanovy (uczył się u niego na pewno w 1769). W latach 1769-70 kontynuował naukę w Akademii Malarstwa i Rzeźby, a w latach 1770-71 w Ecole Royale des eleves proteges. W 1771 jeździł do Londynu. We wczesnym okresie twórczości malował głównie sceny batalistyczne w stylu Casanovy. Uprawiał też grafikę, początkowo wykonując kopie rytownicze dzieł innych malarzy, z czasem podejmując prace samodzielne. 
Od 1772 zaczął pracować dla ks. Adama Czartoryskiego, któremu też towarzyszył w podróżach (kilkakrotnie do Londynu). Do Polski artysta przyjechał w 1774, zaangażowany na 10 lat w charakterze malarza nadwornego Czartoryskich i nauczyciela ich dzieci. W pierwszym okresie pobytu mieszkał w Warszawie w Pałacu Błękitnym i w Powązkach. Był nie tylko doradcą ks. Izabeli przy urządzaniu powązek, lecz sam także wykonał wiele prac malarskich dla tego zespołu: godła na chatki oddające w sposób symboliczny charakterystyczną cechę ich mieszkańców (zachowane jedno), liczne panneaux dekoracyjne - w latach 1774-78 Wiejskie zabawy w gabinecie największej chatki (zniszczone w 1794), ok. 1785 do chatki pałacyku ks. Izabeli serię rokokowych malowideł na płótnie, przedstawiających zabawy towarzyskie, z których zachowało się pięć.
Na zlecenie ks. Adama wykonał przed 1783 dla Szkoły Rycerskiej kompozycje ilustrujące życie szkoły oraz cykl obrazów osnutych na tematyce "Metamorfoz" Owidiusza, wzorowanych na ilustracjach współczesnego wydania francuskiego.
Jest prawdopodobne, że dekorował Pałac Błękitny po pasaże w 1780. Jeszcze jako malarz Czartoryskich podjął prace w Arkadii dla Heleny z Przezdzieckich Radziwiłłowej. Projektował tam niektóre domki w parku, w latach 1783-85 namalował plafon Jutrzenka w świątyni Diany oraz ozdobił freskami przedstawiającymi widoki Powązek sypialnię księżnej. Malował też widoki Arkadii i Nieborowa, z których powstały dwa albumy: Arkadii, złożony z czterdziestu kilku plansz z lat 1789-90 i Nieborowa, zawierający również dzieła uczniów. Jak się zdaje, Norblin pracował także dla króla Stanisława Augusta (miał on obrazy artysty w swej galerii), zdobiąc plafon sali Złotej na Zamku Warszawskim.
Około 1787 Norblin osiedlił się w Warszawie, otworzył pracownię i przyjmował uczniów, a także udzielał lekcji w domach arystokracji. Uczniami jego byli m.in. Płoński, Rustem i Orłowski, ks. Adam i Maria Czartoryscy, Krystyna i Aniela Radziwiłówny i Gabriela Dembowska. W okresie warszawskim Norblin, malując olejno, gwaszem, akwarelą czy sepią, uprawiał przede wszystkim tematykę rodzajową ukazując w niej życie i obyczaje wszystkich warstw społeczeństwa polskiego. Nie był obojętny i na aktualne wydarzenia polityczne. Malował m.in. wielokrotnie uchwalenie konstytucji 3 maja. Wiele prac malarskich i rysunków poświęcił tematyce powstania kościuszkowskiego (m.in. Wieszanie zdrajców pod gmachem ratusza na Rynku Starego Miasta, Rzeź Pragi, Walki powstańców pod kościołem Ś-to Krzyskim, Atak kosynierów na armaty pod Racławicami, Bitwę pod Szczekocinami, Wzięcie Kościuszki do niewoli). Był i w obozie Naczelnika: zachował się paszport Norblina wydany przez prezydenta Warszawy Zakrzewskiego ze szkicem obozu kościuszkowskiego pod Mokotowem. Tam wykonał wiele szkiców i rysunków, skąd powstała legenda, że brał czynny udział w powstaniu.
Po upadku powstania nawiązał ponownie kontakty z Czartoryskimi. Wielokrotnie przebywał w Puławach(dłuższe okresy po 1794 i w latach 1800-1804).Restaurował tam zniszczone tam w czasie działań wojennych malowidła Bouchera w "złotej sali", odtwarzał uroczystości odbywające się w Puławach, a także w latach 1802-1804 dla ks. Izabeliwidoki Puław i najbliższych okolic, jak Marynki i Parchatka, z których powstał "Album widoków puławskich" zachowanych dwadzieścia kilka). Na zamówienie księżnej widoki te były powtórzone na serii talerzy wykonanych dla niej u E.-S. Dagoty'ego w Paryżu.
Zajmował się także ilustratorstwem, m.in. w latach 1777-78 wykonał 24 ilustracje do "Myszeidy" Krasickiego i "Tristama Shandy" Sterne'a.
Poważną pozycję w twórczości Norblina zajmuje grafika, którą uprawiał do 1789, stale eksperymentując i udoskonalając technikę. Często podejmował w rycinach tematy opracowywane w malarstwie. Jako grafik uległ wpływom Rembranta, którego dzieła wielokrotnie powielał. Czerpał również wpływy z otaczającej rzeczywistości. Miał zwyczaj powracania do raz już opracowanego tematu i przetwarzania go. Wykonał ogółem dziewięćdziesiąt kilka akwafort. - źródło: http://webart.omikron.com.pl/

Stachowicz, Michał  (ur. 14.07.1768, zm. 26.03.1825 Kraków)
Ojciec artysty był znanym drukarzem, introligatorem i księgarzem. Naukę malarstwa rozpoczął Stachowicz ok. 1782 w cechu krakowskim, początkowo u Molitora, a następnie przez siedem lat u K.Mołodzińskiego. W 1787 został mistrzem cechowym.
Jego pierwsze samodzielne prace - w większości kompozycje religijne dla kościołów diecezji krakowskiej - pochodzą z lat ok. 1789. Inspiracją jednego z najważniejszych nurtów twórczości artysty stała się insurekcja kościuszkowska (najpopularniejszy obraz - Przysięga Kościuszki na Rynku krakowskim, Muzeum Narodowe w Krakowie). Malował również portrety i obrazy rodzajowe z życia ludu krakowskiego. Był autorem malowideł ściennych. W latach 181G-18 na zamówienie bpa Jana Pawła Woronicza dekorował pałac biskupi w Krakowie malowidłami o tematyce historycznej, wedutowej, pejzażowej i rodzajowej (zniszczone w pożarze w 1850). W latach 1820-21 na zamówienie swego protektora, ks. Sebastiana Sierakowskiego, wykonał (również nieistniejące) malowidła, ilustrujące dzieje Uniwersytetu do sali Jagiellońskiej Collegium Maius. Dekorował również klasztor Cystersów w Mogile, dwory podkrakowskie i kamienice mieszczan. Zajmował się też litografią, akwafortą oraz robił rysunki do czasopism i książek (»Monumenta Regum Poloniae Cracoviensia«, Warszawa 1822-27). W 1817-25 uczył rysunku w Liceum św. Barbary. Był członkiem krakowskiego Towarzystwa Naukowego. - Źródło: http://webart.omikron.com.pl/

Smuglewicz, Franciszek (ur. 06.10.1745, zm. 18.09.1807 Wilno)
Malarstwa uczył się najpierw u swego ojca Łukasza i Sz. Czechowicza w Warszawie. W latach 1763-84 studiował w Rzymie, początkowo u A. Marona, zaś od 1765 w Akademii św. Łukasza, uzyskując w 1766 premię Akademii. Od 1767 otrzymywał stypendium Stanisława Augusta. W Rzymie współpracował w V. Brenną nad serią rysunków typu inwentaryzatorskiego Złotego Domu Nerona. Miał liczne kontakty z tamtejszymi archeologami i kolekcjonerami i udało mu się zająć wybitną pozycję w tamtejszych kołach artystycznych. Po powrocie do Polski zamieszkał w Warszawie. Związany z kołami patriotycznymi i postępowymi stolicy (m.in. z H. Kołłątajem) tworzył wiele prac o tematyce patriotyczno-rewolucyjnej. W swojej pracowni prowadził szkołę malarską. Uczniami jego byli m.in. Peszka, Topolski, Tokarski i D. Kondratowicz. Jako pedagog działał też w Wilnie, dokąd przeniósł się na stałe w 1797 (odwiedzał Wilno w 1785). Od 1798 w tamtejszym Uniwersytecie, na Wydziale Sztuk Pięknych prowadził katedrę rysunku i malarstwa, stając się faktycznym założycielem "szkoły wileńskiej". Od 1800 do 1801 przebywał w Petersburgu, dokąd wezwał artystę car Paweł I dla wykonania dekoracji malarskiej wnętrz Zamku Michajłowskiego. Smuglewicz podejmował głównie tematykę antyczną, biblijną, religijną, a rzadziej historyczną i portret. Oprócz obrazów olejnych, malował akwarelą i wykonywał wiele rysunków, robił też grafiki, rozpoczął m.in. pracę nad cyklem »Obrazy historii polskiej w stu rycinach. Źródło: http://webart.omikron.com.pl/

Plersch, Jan Bogumił (ur. 1732 Warszawa, zm. 23.10.1817)
Był synem rzeźbiarza Jana Jerzego. Początkowo uczył się malarstwa w Warszawie u Czechowicza, po 1750 w Augsburgu pod kierunkiem Gottfrieda Bernarda Goetza, malarza-dekoratora wnętrz, z kolei w Akademii Sztuk Pięknych w Wiedniu. Nie jest wiadome, kiedy wrócił do Warszawy; najstarszy obraz znajdujący się w Polsce (w feretronie w kościele w Sernikach k. Lubartowa) ma datę 1760, pierwsza wzmianka archiwalna o artyście pochodzi z 1763 r. z okazji prac przy plafonie Sali Poselskiej Zamku Królewskiego.
Będąc obok Bacciarellego głównym dekoratorem budowli królewskich, Plersch w czasie swej ponad trzydziestoletniej działalności dla monarchy pracował dla Ujazdowa (trzy niezrealizowane projekty z 1765), Zamku Królewskiego i Łazienek. Dla Zamku wykonał w 1771 wspólnie z Bacciarellim malowidło plafonowe Wieczność w Gabinecie Marmurowym, w 1784 dekoracje arabeskowo-groteskowe w Gabinecie Konferencyjnym (projekty do Sali Balowej nie zostały zrealizowane). Najwięcej pracował Plersch dla Łazienek. W 1775 w Białym Domku ozdobił dekoracją arabeskowo-groteskową pokój stołowy; dwoma olejnymi widokami o tematyce chińskiej pokój de compagnie i dekoracją en treillage w róże i landszafty tzw. gabinet pana Plerscha.
W 1778 w pałacyku Myślewickim w pokoju marmurowym namalował plafon Flora i Zefir, a w pokoju jadalnym m.in. cztery ścienne widoki miast. W tym samym roku ukończył plafon w Pałacu na Wyspie w pokoju Bachusa, a w następnym roku plafon Diana i Akteon w tzw. pokoju Diany. W dalszej kolejności powstały Widoki Kantonu w Gabinecie króla na piętrze oraz polichromie fasady południowej. W latach 1793-95 ozdobił Plersch Salę Balową freskami o tematyce groteskowej.
W latach 1787-88 pracował w Teatrze w Pomarańczarni: w 1787 namalował plafon Rydrwan Apollina, w 1788 z udziałem dwóch pomocników i malarza Dombrowskiego dekorację ścienną, m.in. fryz z lożami i widzami, pomyślaną jako zwiększenie widowni teatru oraz kurtynę przedstawiającą dziewięć Muz na Parnasie. Dla tegoż teatru projektował liczne dekoracje.
Dla Stanisława Mokronowskiego w 1782 ozdobił ośmioboczną salę pałacu w Jordanowicach (Grodzisk Maz.) dekoracją arabeskowo-groteskową; dla Izabeli Branickiej, siostry króla, wykonał w 1784 malowidło przedstawiające tancerkę; dla Michała Poniatowskiego namalował w 1785 plafon Triumf Prawdy w pałacu Prymasowskim w Warszawie. W latach 1795-96 na polecenie króla kopiował wspólnie z M.Tokarskim »Poczet królów polskich« Bacciarellego, wprowadzając doń kilka nowych postaci władców.
W twórczości Plerscha znalazła odbicie insurekcja kościuszkowska. Namalował m.in. obraz Kofciuszko upadający z koniem w bitwie pod Maciejowicami i rysował epizody walk Polaków z Rosjanami.
Po wyjeździe króla zwrócił się do malarstwa portretowego oraz religijnego, malując obrazy głównie dla kościołów warszawskich, m.in. Jezuitów, Bonifratrów i Św. Anny. Od około 1802 pracował na stanowisku dekoratora w teatrze Wojciecha Bogusławskiego. W 1813 przekazał majątek rodzinie i zamieszkał u Bonifratrów. http://webart.omikron.com.pl/

Informujemy że powyższe fotografie zostały użyte w celach informacyjno - edukacyjnych. Prawa do reprodukcji są zastrzeżone przez ich właścicieli. Te fotografie NIE są naszego autorstwa Źródło: archiwum własne, dawne karty pocztowe. Źródłem jest również witryna internetowa / niezwykle interesująca i polecana przez nas o adresie: http://pinakoteka.zascianek.pl  Krótkie informacje biograficzne zaczerpnięto z: Encyklopedia Powszechna PWN, Warszawa 1974 oraz na podstawie własnych wiadomości.

<<< strona główna            galeria - menu >>>