|
Na terenie
miasta Krakowa oraz w jego okolicach, ustalono, iż ślady bytowania ludzi
zaliczyć można do grupy najstarszych znalezisk ludzkich w Polsce. Na
wawelskim wzgórzu, w okolicach ulicy Królowej Jadwigi i na Sowińcu znaleziono
ślady wspólnot pierwotnych. Znaleziska te, pochodzące z epoki kamiennej
wydatowano na 200 000 do 9000 lat przed nasza erą. Rozwój
osadnictwa na obszarze dzisiejszego Krakowa, sięga epoki paleolitu i rozpoczął
się ok. 50 000 lat temu. Tak archeolodzy, interpretują znaleziska narzędzi
krzemiennych oraz ślady obozowisk grup ludzkich. Trudno jednak dokładnie określić
powstanie osady nazwanej w późniejszym czasie Krakowem. Jest faktem, że
sytuacja geograficzna była korzystna do założenia właśnie w tym miejscu
osad ludzkich. Z pewnością, formowanie pierwszych siedzib osadniczych, można
upatrywać w tworzeniu osad na wzgórzu wawelskim. Naturalne wzniesienie obronne,
otoczone było przez rozlewiska Wisły co było już gwarantem bezpieczeństwa.
Poniżej wzgórza, pomiędzy dopływami tej rzeki - Rudawą i Prądnikiem, istniały
doskonałe przyczynki do formowania się zorganizowanych osad. Po analizie
archeologicznej znalezisk, tak w mieście jak i w najbliższych rejonach wokół
miasta, możemy odnotować wpływy różnych kultur. Bezsprzecznie możemy
mówić o wpływach Celtów, śladach wskazujących na kontakty z Imperium
Rzymskim, własnych rodzimych dla południa Europy wpływu kulturowego społeczności.
Znaleziska garncarskie, oraz miejsca związane z hutnictwem, świadczą niezbicie o istnieniu licznych zorganizowanych grup i osad
ludzkich trudniących się na skalę przemysłową takimi zajęciami.
Epokę
plemienną w dziejach Polski, nazywamy okres, od wielkich wędrówek
ludów po czas formowania się ponadplemiennych organizmów politycznych z
centralną władzą. Ten okres to wczesne średniowiecze i zawiera się w nim
powstawanie państwa Wiślan i Polan. Ulokowanie w czasie sięga od V do połowy
IX wieku. W tym to okresie, należy upatrywać budowy dwóch krakowskich
kopców Wandy i Krakusa. Wnętrze tego pierwszego nie było badane, jedynie
otoczenie poddano analizie archeologicznej / ślady celtyckie /. Natomiast
tuz przez II Wojną Światową, kopiec Krakusa został rozkopany i
przebadany. Wyniki jednak nie należą do zadowalających. Znaleziska i sposób
badań nie rozwiązuje problemu do końca.
Pierwszy potwierdzony dokument historyczny o istnieniu osady Kraków
pochodzi z 965 roku. Nazwa określająca miejscowość, trzykrotnie występuje w
piśmie. Ów dokument, to relacja kupca i podróżnika arabskiego
pochodzenia, nazwiskiem Ibrahim ibn Jakub. W jego relacji, Kraków możemy
postrzegać jako ważny ośrodek polityczny / obok Pragi / oraz jako silny ośrodek
handlowo-produkcyjny. Zbiegające się pod Wawelem
szlaki handlowe, umożliwiły wykształcenie się osady targowej o cechach
osiedla miejskiego. To okres kiedy Kraków był pod zwierzchnictwem książąt czeskich
i stanowił ważne ogniwo we władztwie Bolesława czeskiego i innych władców
tego okresu.
Nierozwiązanym
do dziś, pozostaje problem legendarnego Kraka. Władcy od którego imienia miał
powstać Kraków. Są informacje, potwierdzone historycznie, sugerujące
istnienie osoby, o której tak możemy myśleć i snuć hipotezy w tym zakresie.
Ale nie jest to władca wymieniony z nazwy. Nie ma jednak, na tyle mocnych i
przekonywujących dowodów na autorytatywne poparcie tych hipotez. Dotyczy to
czasów zanim ziemie te zostały zagarnięte przez władców Państwa
Wielkomorawskiego. Informacje te, zawarte są w "Żywotach Świętego
Mateusza". Mowa tam jest o wielkim księciu, który siedział na Wiśle
i urągał chrześcijanom. Dokument wskazuje również na wysłane do niego
ostrzeżenie i o jego przymusowym chrzcie na obcej ziemi. Ponieważ, wskazywało
by to na znacznie wcześniejsze działania chrystianizacji regionu / przed
Mieszkiem / problem pozostaje nadal otwarty.
Po okresie
dominacji czeskiej dopiero w 990 roku Kraków i Małopolska została
ostatecznie włączona do państwa Mieszka I. Rangę istniejącego tu osadnictwa
podnosi fakt utworzenia w 1000 biskupstwa krakowskiego. Jednakże, ponownie możemy
natrafić są informacje mówiące wyraźnie o wcześniejszej chrystianizacji
tego regionu, wówczas należącego do Państwa Wielkomorawskiego.
Poświadczony historycznie dokument mówi o dwóch biskupach Prohorze i
Prokulfie. Obaj biskupi żyli przed 1000 rokiem. Świadczyło by to, że zorganizowana władza kościelna istniała tutaj już przez faktycznym
powstaniem biskupstwa za czasów Bolesława Chrobrego. Na uwagę zasługują
znaleziska obiektów sakralnych na wzgórzu wawelskim i terenie
dzisiejszego Krakowa pochodzące z okresu przedromańskiego. W niektórych widać
podobieństwo do istniejących budowli czeskich.
|
