|
Początki
tego kościoła, stojącego przy ul. Kopernika, sięgają roku 1605.
Wtedy przybyli do Krakowa zakonnicy z niedawno powstałego zgromadzenia
karmelitów bosych. Zdążali oni na wschód w celu udzielenia pomocy kościołowi
unickiemu, jednak z powodu wojny trwającej na wschodnich rubieżach
Rzeczypospolitej, zatrzymali się w Krakowie, co wykorzystał kardynał
Bernard Maciejowski - zachęcił ich do osiedlenia się tu na stałe, a
mieszczanin Wawrzyniec Justimonti jako votum za uzdrowienie ufundował
dla nich drewniany kościół i klasztor na Wesołej. Zgromadzenie to było
kolebką dla wszystkich domów zakonnych karmelitów bosych w Polsce. W
roku 1634 powstał murowany kościół barokowy, który jednak został
zniszczony podczas "potopu". Odbudowano go i konsekrowano w
roku 1683. Dzieło to należy najprawdopodobniej wiązać z tym samym
zespołem, który odbudował kościół karmelitów trzewiczkowych na
Piasku. Ponownie został zniszczony podczas konfederacji barskiej,
odbudowano go w latach 1780-1782. W związku z reformą kołłątajowską
klasztor przerobiono na klinikę, dzisiaj szpital św. Łazarza - stąd
też potoczne określenie kościoła (św. Łazarza), który od 1788 r.
funkcjonuje do dzisiaj jako kościół szpitalny pod opieką sióstr
szarytek.
Kościół,
choć fasada robi spore wrażenie, jest niewielki, korpus ma jedynie dwa
przęsła (nawa z kaplicami). Chór zakonny oddzielony jest od reszty kościoła.
Posiada dwie wieże postawione w miejscu połączenia nawy i
prezbiterium, zaopatrzone w tradycyjne okienka podobne do otworów
strzelniczych. Najciekawszy element wyposażenia do barokowy ołtarz główny
z czarnego marmuru.
|
