|
Pijarzy
przybyli do Krakowa w 1654 r. Budowa kościoła, dzieło Kacpra Bażanki,
a fundacja Elżbiety Izabelli z Lubomirskich Sieniawskiej, miała
miejsce w latach 1714-1727 - u wylotu ul. w. Jana, przy samych
murach miejskich. W 1733 r. powstała dekoracja wnętrza, za w
latach 1759-1761 wzniesiono fasadę z balustradą kamienną przy
schodkach nad wejściem do kościoła dolnego (projekt Franciszka
Placidiego). W połowie XVIII w. wzniesiono budynki klasztoru i
kolegium, jako jeden z budynków wzniesiony został wówczas
dzisiejszy budynek Muzeum Czartoryskich - nosił on wówczas nazwę
Collegium Novum i działało w nim studium teologiczne, potem był
biblioteką klasztorną. W 1796 r. Austriacy zamienili go na areszt,
za Czartoryski nabył go w 1876 r. Pijarzy po utracie niepodległości
pozbawieni kościoła wrócili do niego dopiero w roku 1873.
Sam
kościół znajdujący się przy samych murach miejskich (oparty o
nie od strony prezbiterium) skierowany jest fasadą wprost na Rynek
Główny tworząc ciekawy efekt perspektywiczny, wzmocniony
podniesieniem wejścia do kościoła górnego i dodaniem stopni zewnętrznych.
Przy fasadzie znajduje się popiersie Stanisława Konarskiego, którego
serce wmurowano wewnątrz kościoła. We wnętrzu (trójnawowym)
bardzo piękna jest iluzjonistyczna dekoracja sklepienia autorstwa
Franciszka Ecksteina. W kaplicach można podziwiać nietypowe
sklepienia żaglaste. |
