Konrad Turyna, ur. w 1981 roku, Krakowianin.

Dzięki fotografii realizuję jedno ze swoich marzeń, a zarazem odwieczne pragnienie ludzkości, które brzmi: „Zatrzymać czas”.

Do dziś mam utrwalone w  pamięci wspomnienia z mojego dziecinnego świata. Widzę, jakby na zdjęciu, klisze skrzętnie poukładane każdą na swoim miejscu w specjalnym albumie oraz czuję charakterystyczny zapach futerału po aparacie.

Pamiętam jako chłopiec mojego ojca, który kończył nocną, samotną przygodę w ciemni i dopuszczał mnie nad ranem do rytuału czerni i bieli.

Niezapomnianym jest dla mnie uczucie kiedy po raz pierwszy zobaczyłem jak naświetlany biały, światłoczuły papier fotograficzny zaczyna w czerwonej kuwecie błyszczeć skalą szarości.

Fotografia jest moją wielką pasją, to moje dzieciństwo i dorosłe życie. Gdybym mógł uchwycić każdy moment, zatrzymać i zapamiętać każdy ważny i interesujący szczegół...

Biorąc do ręki aparat fotograficzny czuję, że jest on narzędziem, które poniekąd pozwala mi określić siebie na zewnątrz, pozwala mi zarysować fotogram światłem otaczającej mnie rzeczywistości.

Ukazując architekturę wyrażam swoją namiętność do harmonii i odwiecznej gry sił. Bardziej niż obiekt w świetle interesuje mnie światło na obiekcie.

Fotografując ludzi mam szansę przyglądać się im i ich ustawiać. Jednak, tak naprawdę pragnę aby to oni spróbowali się zachować względem mnie w sposób jak najmniej sfałszowany i zniekształcony. Chciałbym z ludzi wydobywać ich naturalną spontaniczność, a nie sztuczną grę twarzy i ciała. Nie chcę ich minoderii, lecz prawdziwego oblicza.

Dzięki fotografii przyrody mogę w sposób bezpośredni i rzeczywisty poddać się jej  oddziaływaniu. Jakże inaczej wygląda życie zwierząt i roślin przez obiektyw aparatu fotograficznego. Zauważam rzeczy dotąd przeze mnie niezauważone. Przed moimi oczami otwiera się świat, o którym dotąd nie miałem pojęcia. A świat ten przecież istnieje od dawna i jest niezmienny w swojej pozornej zmienności. Jednak są rzeczy, które na zawsze przemijają i tu właśnie otwiera się ogromna przestrzeń dla fotografującego.

Akt kojarzę ze starożytnością i wspaniałymi rzeźbami. Oglądając nagie ciało, mam wrażenie jak gdybym mógł je wykreować na nowo, za pomocą światła.

Dobry reportaż, to moim zdaniem nie tyle odbicie zaistniałego zdarzenia lecz odzwierciedlenie ułamków sekundy kiedy człowiek dokonany w tym zdarzeniu zbliża się do swojego człowieczeństwa, nie gra narzuconej roli, lecz wyraża siebie w sposób najbliższy jego naturze, dokonuje ekspresji swojego ja, w której określa dynamikę własnego charakteru.