Kraków jest miastem szczególnym. Zawsze inspirował  twórców literatury, malarzy, ludzi kultury. W tym  mieście tworzyli oni  wiersze, komponowali muzykę, przenosili na płótno swoje wizje. Kiedy w drugiej połowie XIX wieku narodziła się fotografia, nic już nie było w stanie zatrzymać jej gwałtownego rozwoju. Pojawili się ci, którzy pragnęli zatrzymać ulotne chwile miasta, zamykając je w kadrze.  Fotografowali pejzaże, uwieczniali budowle i żyjących w nim ludzi na szklanych, światłoczułych płytach. Dla wielu z nich była to praca, dla innych praca połączona z wielkim wyzwaniem artystycznym. Dorobek dawnych fotografów uwidacznia różne spojrzenia na  tą, bądź co bądź, nową wówczas dziedzinę sztuki. Jedni z dokładnością archiwisty dokumentowali  miejsca i ludzi, zaś inni z wyczuciem artystycznym ukazywali niepowtarzalnego „ducha” tego miasta.

To dzięki ich pracom fotograficznym możemy oglądać dawny Kraków i wizerunki ludzi epoki. Kim byli i co po sobie pozostawili następnym pokoleniom? Wymieńmy tych największych: Ignacy Krieger, Walery Rzewuski , Awit Szubert , Józef Sebald , Tadeusz Rżąca , Stanisława Mucha , Stanisław Kołowca , Paweł Bielec , Henryk Hermanowicz. Zatem aby ten wspaniały dorobek twórczy nie przepadł przybliżam sylwetki kilku z nich.

Ignacy Krieger urodził się w 1817 roku. Był fotografem,  twórcą  tysięcy wysoko dziś cenionych zdjęć dokumentalnych zabytków architektury i sztuki, widoków Krakowa i portretów mieszkańców miasta i jego okolic, w tym także krakowskich Żydów.

To głównie dzięki jego pracom możemy poznać dawny Kraków  i ludzi ówcześnie w nim mieszkających.  W 1860 roku Ignacy Krieger założył  przy ul. Grodzkiej swoje atelier gdzie fotografował krakowskich mieszczan, ortodoksyjnych Żydów, chłopów z galicyjskich  wiosek oraz ludzi wszelakich zawodów. Na szczególną uwagę zasługuje dokumentowanie miasta. Tematem jego prac była: architektura, zabytki, ważne wydarzenia w mieście, rozwój techniczny służb miejskich.

Ignacy Krieger zmarł w  1889 roku a jego grób znajduję się na cmentarzu żydowskim przy ulicy Miodowej w Krakowie

„Obraz Krakowa narysowany sercem i soczewką, przekazuję rozmiłowanym w pięknie tego miasta” – Autor. Te słowa zostały napisane ręką wspaniałego artysty fotografa i fotografika  a umieszczone we wstępie albumu fotograficznego „Kraków - cztery pory roku”. Tą sobą był Henryk Hermanowicz, człowiek który jak mało kto umiał pokazać piękno tego miasta. To dzięki niemu zabytki Krakowa zyskały jedne z najlepszych fotografii jakie kiedykolwiek im wykonano.

Henryk Hermanowicz, nie był rodowitym krakowianinem, urodził się w Wilnie w 1912 r. Jego  mistrzem i nauczycielem był  Jan Bułhak, ojciec polskiej fotografii – zakochany w fotografii ojczystej,

Wspaniałe spojrzenie, znakomity warsztat Hermanowicza z jego prac uczyniły niepowtarzalne obrazy. Magiczna gra światła i cienia, wspaniałe odwzorowanie geometrii fotografowanych  budowli, ożywianie krajobrazu postacią ludzką to składowe elementy jego prac czyniących z nich wielkie obrazy Krakowa